Agriculture in Iran

Agriculture in Iran

Engineer hussein Tahmasebi
Agriculture in Iran

Agriculture in Iran

Engineer hussein Tahmasebi

خواص جالب پوست موز

خواص جالب پوست موز

مطالعات ثابت کرده که پوست موز با مواد مغذی ای که دارد به کاهش وزن کمک می کند. در پایین ما دلایلی برای شما آورده ایم:

 

۱- پوست موز حاوی ویتامین A هست بنابراین در ایمنی و مبارزه با عفونت ها موثر است.

 

۲- پوست موز مقدار زیادی آنتی اکسیدان و بسیاری از ویتامین های B را دارد، اما غالبا دارای ویتامین B6 است.

 

۳- ماده های با نام لوتئین در پوست موز موجود است که چشم را از آب مروارید در امان نگه می دارد.

 

۴- پوست موز فیبر های محلول و نامحلول دارد که باعث کاهش سرعت روند هضم غذا و کاهش کلسترول در بدن می شود.

 

۵- پوست موز تغذیه سالم زندگی سالم – غنی از پتاسیم است و حاوی فیبر محلول و نامحلول بیشتر از خود موز می باشد.

 

خب حالا فهمیدید که چرا نباید پوست موز را دور ریخت؟ شما باید در انتخاب رنگ پوست دقت کنید. زرد یا سبز؟

 

کارشناسان بهداشت نشان می دهند که پوست زرد بهتر است. و خاصیت ضد سرطانی دارد و به تولید گلبول های سفید خون کمک می کند. اما اگر پوست سبز را انتخاب کردید توصیه می شود برای نرم کردن پوست ها به مدت ۱۰ دقیقه آنها را بجوشانید و سپس مصرف نمایید.

 

توجه: این مطلب حاصل ترجمه تیم دنیای اطلاعات می باشد. لطفا در صورت کپی حتما تغذیه سالم زندگی سالم – مطلب به صورت لینک درج گردد.

چگونه می توان موز پرورش داد؟

موز از ساقه رشد میکند، که این ساقه ها شاخه ها را از زیر زمین به بیرون می‌دهند.

گیاه موز در زیر کامل نور آفتاب و در خاکی که عمل زهکشی آب را خیلی عالی انجام می‌دهد، بهتر رشد می‌کند. خوب بودن خاک در زهکشی بسیار مهم است ، زیرا ریشه های سیر شده از آب در حالی که هنوز آب داشته باشند در کمتر از یک ساعت می‌میرند. بهتر است که گیاه موز را در مقابل بادهای تند حفظ کنید ، زیرا می‌تواند برگهای آن را تکه تکه و خرد کند. گیاه موز بسیار پرخور است. خاک باید غنی از مواد مغذی ، کمی دارای اسید ، و به اندازه‌ی کافی رس مانند باشد تا بتواند رطوبت را حفظ کند و نگذارد که مواد مغذی در خاک فروکش کند تا ریشه کوتاه گیاه نتواند از آنها استفاده کند .تغییر به کودهای طبیعی خوب و ماسه تر می‌تواند گیاه موز رادر برابر نیازهای مواد معدنی بالا پشتیبانی کند .
کاشتن ساقه موز

گودالی را با پهنایی در حدود سی سانتیمتر و بیست تا بیست و چهار عمق حفر کنید . ساقه را طوری در گودال قرار دهید که اتصال بین آن و ساقه مکنده در عمق در حدود پانزده سانتیمتر باشد. اگر مکانتان مسطح نیست ، چشم ساقه باید در گودال به طرف بالا باشد . خاک را در گودال بریزید و خاک را سخت به پایین ور دهید تا تا هیچ گونه هوایی در آن نباشد . اگر می‌خواهید بیشتر از یک ساقه موز بکارید ، گیاه باید حد اقل سه متر از دیگر فاصله داشته باشد تا بتواند از نور کامل خورشید به خوبی بهرهمند شود . تا هنگامی که گیاه مستقر نشده است ، ( در آب صرفه جویی کنید ) اندک اندک به آن آب بدهید تا ساقه سالم بماند.


رشد گیاه موز

به خاطر رشد سریع گیاه موز ، موز از آن دسته از گیاهانی است که شما تقریبا می‌توانید بشینید و به رشد آن نگاه کنید . هنگامی که گیاه موز در حدود سه چهارم رشد کرد، چندین شاخه را در پایه خود تولید می‌کند. یکی را نگه دارید و آنهای دیگر را با یک چاقوی تیز از آن جداکنید. به شاخه نجات یافته گل می‌گویند. بعد از اینکه گیاه مادر میوه می‌دهد ، این شاخه شاخه اصلی گیاهتان خواهد شد.

تنه گیاه موز را دقیقا گروه متراکمی از برگهای متمرکز شده که به آن سوداستم می‌گویند تشکیل می‌دهد. بعد از اینکه بر روی گیاه موز در حدود سی برگ رویید ، شاخه‌ی میوه از میان آنها و ساقه اصلی سر بیرون می‌آورد، و به عنوان گلهای پایانی آن میشکفد ( دسته ایی از گل در نوک شاخه ). شاخه میوه، سه تا چهار ماه بعد از بیرون آمدنش رشد می‌کند . برگچه گل، شاخه را می‌پوشاند و سپس تقریبا هر روز به عقب غلت می‌خورد ، هر برگچه نمایانگر یک (دست) موز است . درابتدای رشدشان ، دستهای های کوچک به طرف پایین رشد می‌کنند، ولی در طول رشدشان ، آنها انگشتانشان را رو به آفتاب می‌کنند و می‌نمایند که دارند از بالا به پایین رشد می‌کنند. به این پدیده( رشد با گریز از جازبه) گفته می‌شود .

برداشت موز

یک شاخه موز زمانی آماده چیده شدن است که میوه آن گرد و چاق باشد. در این مرحله گلچه های گل خیلی خشک هستند و به راحتی از نوک میوه میشکنند. برای اینکه موز را برداشت کنید ، ساقه‌ی شاخه موز باید از بالای روی دست موزها به خوبی بریده شود .

موزه به وسیله‌ی گازهای اتیلن و گرمایی که خود تولید می‌کنند رسیده می‌شوند . برای اینکه حداکثر برداشت موز را داشته باشید ، دسته‌های سبز جداگانه را برای اینکه رسیده شوند بچینید . آن دست را به همراه دیگر موزهای درحال رسیده شدن و یا یک سیب سرخ در درون یک پاکت پلاستیکی ببندید . آن دست موز از گازهایی که توسط دیگر میوه های در حال رسیده شدن تولید می‌شود ، استفاده می‌کند و به عمل رسیده شدنش سرعت می‌دهد. بسته یا پاکت را در یک مکان سرد قرار دهید ، مانند قفسه ظرف ،( یخچال خیلی سرد است ). بعد از بست و چهار تا بیست و هشت ساعت ، میوه های در حال رسیده شدن را بیرون آورید . دست موز اینک خود بتنهایی باید بتواند عمل رسیده شدنش را پایان دهد .

بعد از برداشت، گیاه مادر را به طرف سطح زمین قرار داده وآن را ببرید . (گل) جایش را برای رویش موز سال آینده می‌گیرد .

کاشت گیاه کرفس در منزل

کاشت گیاه کرفس در منزل


 
این پروژه نیز مانند کاشت پیاز در منزل بسیار ساده است. برای این منظور از قسمت تحتانی کرفس که معمولا بدون استفاده باقی مانده و دور انداخته می شود، استفاده می کنیم. 
  

دقت کنید قسمت تحتانی کرفس فاقد هرگونه گل و لای باشد، لذا آن را کاملا تمیز کرده و در یک ظرف کوچک حاوی کمی آب ولرم قرار دهید، بطوریکه ساقه کرفس رو به بالا باشد. بهتر است ظرف را در محلی آفتابگیر قرار دهید. دقت کنید در این مرحله ظرف شما خالی از آب نماند. 
 
مدت قرارگیری کرفس در آب حداقل یک هفته خواهد بود. در طول این مدت برگ های ظریف زرد رنگ اولیه ی میانی، شروع به رشد کرده، ضخیم تر شده و رنگ آنها به سبز تیره تغییر خواهد کرد. در صورتیکه ساقه های کناری در این مدت خشک و جمع می شود. رشد برگ های میانی آرام و کند انجام می گیرد ولی کاملا محسوس خواهد بود. 
  


  
پس از گذشت مدت تقریبی 5 الی 7 روز اولیه، ظرفی را برای کاشت ساقه کرفس در نظر بگیرید. تا حدی ظرف را با خاک مناسب پر کنید که پس از قرار دادن ساقه کرفس در آن و پوشاندن روی ساقه با باقیمانده ی خاک، فقط نوک برگ های رشد کرده کمی از خاک بیرون بماند (مانند تصویر زیر). 
  


  
پس از کاشت، گیاه را آبیاری نمایید. پس از گذشت یک هفته از کاشت، بخوبی رشد برگ های سبز کرفس را مشاهده خواهید کرد. دقت شود گیاه کاشته شده به موقع آبیاری شود و در محلی آفتابگیر قرار داده شود.  
  
 

 
نکات مهم: 
- در طی مدت زمان قرارگیری ساقه کرفس در ظرف آب، یک روز در میان، آب ظرف را تعویض و تجدید نمایید. همچنین از اسپری آب برای آب فشانی برگ های میانی رو به رشد استفاده نمایید. 
- پس از کاشت کرفس در ظرف حاوی خاک مناسب، در آبیاری آن کوشا باشید. 

پس از گذشت چند هفته، برگ های کرفس کاملا رشد کرده، ساقه ها کلفت شده و گیاه شکل ظاهری کرفس را به خود می گیرد. مجددا انتخاب محلی آفتابگیر و آبیاری مداوم گیاه را به شما یادآور می شویم. 
 
 


گیاه کرفس شما پس از گذشت 3 الی 4 هفته از کاشت آن در خاک، از نظر رشد و شکل ظاهری مطابق تصاویر خواهد بود. 
 
 


تصویر زیر گیاه را پس از گذشت 5 ماه از کاشت در محیط منزل و در همان ظرف نشان می دهد. 
 
 


در این مرحله شما قادر به برش دادن ساقه ها و استفاده از گیاه کرفس تان خواهید بود. پس از برش ساقه ها، با ادامه دادن به آبیاری و نگهداری از گیاه، مجددا برگ ها و ساقه های جدید شروع به رشد خواهند کرد. 

همانطور که در تصاویر زیر می بینید، ظرف کاشت گیاه چیزی نمی باشد جز یک قوطی کنسرو مواد غذایی که تخلیه و تمیز شده و در زیر آن چند سوراخ برای خروج آب اضافی تعبیه شده است.  
  

ته ظرف را می توانید کمی مالچ ریخته و روی آن را با خاک مناسب کاشت پر کنید. از در قوطی کنسرو برای قرار دادن در زیر قوطی و جلوگیری از خروج آب اضافی ناشی از آبیاری استفاده نمایید. 

کاشت زیره سیاه

سلام وصبح بخیر به دوستان عزیز من ممنون که امروز سایت بنده بازدید کردید امروز هم طبق فرمایش خانم مرادی درباره کاشت داشت و برداشت زیره در اختیار شما بزرکواران در اختیار میزارم

 

کاشت زیره سیاه

شناسنامهhttp://s2.picofile.com/file/7246946769/carumcarvi1.jpg

 

جعفری Umbelliferae

:تیره

Carum carvi,Apium carvi Crantz.

:نام لاتین

Caraway,carwey

:نام انگلیسی

زیره سیاه- زیره کرمانی – زیره رومی

:نام فارسی

تقده- کرویا

:نام عربی


شرح گیاه

گیاهی دو ساله ، بی کرک ، به ارتفاع 30 تا 60 سانتی متر و دارای ساقه توخالی ، شیاردار و منشعب از قاعده است، ریشه ای راست، دوکی شکل ، گوشتدار و برگهائی با بریدگیهای نازک ، نخی شکل و به رنگ سبز روشن دارد. برگهای قاعده ساقه آن به دمبرگ کوتاه و منتهی به غلاف مشخص ، ختم می شود به علاوه بریدگی پهنک برگها، به صورتی است که کوتاهتر و نازک تر از بریدگی نازک، برگهای فوقانی جلوه می کند. گلهای آن کوچک ، سفید یا صورتی و مجتمع به صورت چتر مرکب است.میوه اش بیضی شکل از نوع شیزوکارپ به طول 4 تا 6 میلیمتر به قطر 1 تا 5/1 میلی متر ، بی کرک ، به رنگ قهوه ای شکلاتی یا قهوه ای مایل به زرد و شفاف است. میوه زیره سیاه بوی مطبوعی دارد که ناشی از وجود اسانس در آنها می باشد. اسانس پس از ساخته شدن در حفره های مخصوص ( از نوع شیزون) ذخیره میشود.

نیاز اکولوژیکی

زیره سیاه اغلب بطور وحشی در نواحی مرتفع و مرطوب می روید. بذور در دمای 7 تا 9 درجه سانتی گراد شروع به رویش می کنند. این گیاه در طول رشد و نمو به درجه حرارت زیاد نیاز ندارد. درجه حرارت مطلوب برای گل دهی و تشکیل میوه بین 16 تا 20 درجه سانتی گراد است. زیره سیاه در طول رویش به آب فراوان نیاز دارد. در صورتیکه آب کافی به آن نرسد در سال دوم رویش محصولی حاصل نخواهد شد. بیشترین نیاز گیاه به آب در مرحله ساقه دهی و تشکیل گل می باشد. زیره سیاه را تقریباً در هر نوع خاکی می توان کشت کرد. اما برای تولید انبوه گیاه به مقادیر فراوان مواد و عناصر غذایی، ضخامت زیاد سطح زمین و رطوبت کافی نیاز دارد. خاکهای اسیدی و همچنین خاک های بسیار نرم شنی که قادر به حفظ آب نیستند برای کشت این گیاه مناسب نمی باشند. خاکهای با بافت متوسط (رسی – شنی) برای تولید انبوه این گیاه توصیه می شود. گیاهان یکساله در مقایسه با گیاهان دو ساله با تاخیر به محصول می نشینند. همچنین گیاهان یکساله به گرما و آب بیشتری نسبت به گیاهان دو ساله نیاز دارند. PH خاک برای زیره سیاه بین 8/4 تا 8/7 مناسب است.

...

شناسنامه


 

جعفری Umbelliferae

:تیره

Carum carvi,Apium carvi Crantz.

:نام لاتین

Caraway,carwey

:نام انگلیسی

زیره سیاه- زیره کرمانی – زیره رومی

:نام فارسی

تقده- کرویا

:نام عربی

شرح گیاه

گیاهی دو ساله ، بی کرک ، به ارتفاع 30 تا 60 سانتی متر و دارای ساقه توخالی ، شیاردار و منشعب از قاعده است، ریشه ای راست، دوکی شکل ، گوشتدار و برگهائی با بریدگیهای نازک ، نخی شکل و به رنگ سبز روشن دارد. برگهای قاعده ساقه آن به دمبرگ کوتاه و منتهی به غلاف مشخص ، ختم می شود به علاوه بریدگی پهنک برگها، به صورتی است که کوتاهتر و نازک تر از بریدگی نازک، برگهای فوقانی جلوه می کند. گلهای آن کوچک ، سفید یا صورتی و مجتمع به صورت چتر مرکب است.میوه اش بیضی شکل از نوع شیزوکارپ به طول 4 تا 6 میلیمتر به قطر 1 تا 5/1 میلی متر ، بی کرک ، به رنگ قهوه ای شکلاتی یا قهوه ای مایل به زرد و شفاف است. میوه زیره سیاه بوی مطبوعی دارد که ناشی از وجود اسانس در آنها می باشد. اسانس پس از ساخته شدن در حفره های مخصوص ( از نوع شیزون) ذخیره میشود.

http://s2.picofile.com/file/7246946769/carumcarvi1.jpg

نیاز اکولوژیکی

زیره سیاه اغلب بطور وحشی در نواحی مرتفع و مرطوب می روید. بذور در دمای 7 تا 9 درجه سانتی گراد شروع به رویش می کنند. این گیاه در طول رشد و نمو به درجه حرارت زیاد نیاز ندارد. درجه حرارت مطلوب برای گل دهی و تشکیل میوه بین 16 تا 20 درجه سانتی گراد است. زیره سیاه در طول رویش به آب فراوان نیاز دارد. در صورتیکه آب کافی به آن نرسد در سال دوم رویش محصولی حاصل نخواهد شد. بیشترین نیاز گیاه به آب در مرحله ساقه دهی و تشکیل گل می باشد. زیره سیاه را تقریباً در هر نوع خاکی می توان کشت کرد. اما برای تولید انبوه گیاه به مقادیر فراوان مواد و عناصر غذایی، ضخامت زیاد سطح زمین و رطوبت کافی نیاز دارد. خاکهای اسیدی و همچنین خاک های بسیار نرم شنی که قادر به حفظ آب نیستند برای کشت این گیاه مناسب نمی باشند. خاکهای با بافت متوسط (رسی – شنی) برای تولید انبوه این گیاه توصیه می شود. گیاهان یکساله در مقایسه با گیاهان دو ساله با تاخیر به محصول می نشینند. همچنین گیاهان یکساله به گرما و آب بیشتری نسبت به گیاهان دو ساله نیاز دارند. PH خاک برای زیره سیاه بین 8/4 تا 8/7 مناسب است.

آماده سازی خاک

زیره سیاه به خاکهای مرطوب و با ساختمانی نرم و یکنواخت نیاز دارد. انجام شخم عمیق در فصل پائیز و افزودن مواد و عناصر غذایی مورد نیاز به زمینهایی که این گیاه در آن کشت می شود ضروری است. لذا در فصل پائیز هنگام آماده ساختن خاک 50 تا 70 کیلوگرم در هکتار فسفر و 50 تا 80 کیلوگرم در هکتار پتاس به زمین می افزایند. اوایل بهار پس از شکستن سله ها و خرد کردن کلوخه ها با دیسک نسبت به تسطیح زمین و افزودن 50 تا 60 کیلوگرم در هکتار ازت اقدام می نمایند و بستر خاک را برای کاشت بذور کاملاً آماده می نمایند. بطورکلی خاک سطحی که در مجاورت بذور قرار می گیرد باید دارای ذراتی کوچک و متراکم و خاک عمقی نرم و پوک باشد. همواره باید توجه داشت که هنگام کار در فصل بهار از وسایلی که سبب کاهش رطوبت خاک می گردند استفاده نشود.

تاریخ و فواصل کاشت

کاشت این گیاه در زمان مناسب نقش موثری در افزایش عملکرد دارد. در بعضی از کشورها زیره سیاه را معمولاً اوایل تابستان و یا حتی اواخر تابستان (مردادشهریور) کشت می کنند ولی اوایل بهار (یا اواخر اسفند) زمان مناسب تری برای کاشت زیره سیاه است. تاخیر کاشت سبب میشود که برگهای طوقه ای در سال اول رویش به اندازه نهائی خود نرسند که در چنین شرایطی از مقدار محصول بشدت کاسته خواهد شد. به هر حال کاشت زیره سیاه بستگی به کیفیت کاشت (به صورت منفرد یا مخلوط) دارد. چنانچه کاشت زیره سیاه ه صورت منفرد و بدون کاشت توام با گیاه دیگر انجام شود(گیاه دو ساله) معمولاً فاصله ردیفهای کاشت بین 30 تا 40 سانتی متر مناسب است و تعداد 80 تا 100 بذر در هر متر طول ردیف نیز مناسب خواهد بود. در این شرایط مقدار بذر مورد نیاز برای هر هکتار زمین 10 تا 12 کیلوگرم کافی خواهد بود. برای کشت زیره سیاه یکساله ، معمولاً فاصله ردیفهای کاشت بین 20 تا 25 سانتی متر مناسب است. تعداد بذر در هر متر طول ردیف همان مقدار که برای گیاهان دو ساله بیان شد، مناسب است. کشت گیاهان دو ساله در ردیفهای کمتر از مقدار ذکر شده (30 تا 40 سانتی متر) و همچنین استفاده از مقدار بیشتری بذر برای هر هکتار زمین مناسب نیست و درعملکرد محصول تاثیر چندانی نیز نخواهد داشت. عمق بذر در هنگام کاشت باید دو سانتی متر باشد کاشت بذور در اعماق بیشتر سبب رشد نامناسب و ناهمگون

کاشت

در صورتیکه زیره سیاه به صورت مخلوط با گیاهان دیگر (نظیر شوید) کشت شود باید در دو مرحله انجام گیرد. در مرحله اول باید شوید را کشت نمود و سپس زیره های دو ساله را کاشت. فاصله ردیفهای کاشت برای شوید 20 سانتی متر و میزان بذر مورد نیاز 10 تا 15 کلیوگرم در هکتار مناسب بنظر می رسد.پس از آن زیره سیاه را در ردیفهای به فاصله 46 تا 50 سانتی متر می کارند. مقدار بذر مورد نیاز برای هر هکتار زمین 8 تا 10 کیلوگرم خواهد بود. در صورتیکه کاشت زیره دو ساله به شکل مخلوط با زیره یکساله انجام پذیرد می توان با مخلوط کردن بذور این دو گیاه (حتی الامکان سعی نمود که وزن خزه دانه از هر دو گیاه به هم نزدیک باشند)آنها را به صورت ردیفی کشت کرد.پس از کاشت انجام غلتکی سبک سبب تراکم بخشیدن به بستر سطحی خاک می شود.

داشت

آماده سازی خاک و افزودن مواد عناصر غذایی مورد نیاز گیاه به خاک در فصل پائیز و همچنین مبارزه شیمیایی و مکانیکی با علف های هرز در سال اول رویش ضروری می باشد. در سال اول رویش باید بین ردیف ها را کولتیوار زد تا تهویه خاک به سهولت انجام گیرد و بقایای علف هرز نیز از بین برود. در سال دوم رویش مبارزه شیمیایی با علفهای هرز و همچنین مبارزه با آفات و بیماریهای این گیاه ضرورت دارد. در فصل بهار سال دوم نیز باید بین ردیف ها را کولتیوار زد تا تهویه خاک با سهولت بیشتری انجام گیرد. کولیتوار نقش موثری در افزایش عملکرد دارد. در صورتیکه زیره سیاه به صورت مخلوط با گیاهان یک ساله دیگر کشت شده باشد پس از برداشت این گیاهان باید بین ردیف ها را کولتیوار زد. قبل یا بعد از کاشت و قبل از رویش بذر می توان از علف کش مرکازین به مقدار 4 تا 5 کیلوگرم در هکتار استفاده کرد. وقتی ارتفاع گیاهان به 10 تا 20 سانتی متر رسید می توان از علف کش آفالون به مقدار 1 تا 2 کیلوگرم در هکتار استفاده نمود. در صورت کشت مخلوط با شوید برای مبارزه با علف های هرز قبل از کاشت می توان از علف کش مالوران به مقدار 3 تا 4 کیلوگرم در هکتار استفاده کرد. در سال دوم رویش در بهار (اوایل فروردین) می توان استفاده از علف کش ها راتکرار نمود. علف کش مناسب در این مرحله آفالون به مقدار 1 تا 2 کیلوگرم در هکتار می باشد در سال دوم رویش باید موارد غذایی و عناصر مورد نیاز گیاه را به خاک اضافه نمود.مبارزه با بیماریهای قارچی و کنه و علف های هرز زانگلی باید در برنامه کاشت این گیاه مد نظر قرار گیرد.

برداشت

برداشت محصول در سطوح کوچک با دست امکان پذیر است ولی در سطوح وسیع کشت برداشت محصول تنها با استفاده از ماشین میسر خواهد بود. برداشت محصول گیاهان دو ساله در دو مرحله صورت می گیرد. مرحله اول از بدو تشکیل میوه شروع می شود ( از اوایل مرداد میوه ها می رسند) در این مرحله ساقه های گلدار را با ماشین مخصوص برداشت جدا می کنند و آنها را 5 تا 6 روز روی زمین قرار می دهند. در مرحله دوم برداشت نهایی انجام می گیرد صبح زود یا بعد از ظهر زمان مناسبی برای برداشت محصول در مرحله دوم است. در صورتیکه هوا بارانی و نامساعد باشد نمی توان محصول را در دو مرحله برداشت کرد،زیرا ممکن است هنگامی که گیاهان روی زمین قرار دارند. بر اثر بارندگی یا عواملی نامساعد جوی خسارات سنگینی به محصول وارد شود از این رو برداشت یک مرحله ای محصول مناسب تر است. پس از برداشت ، دانه ها را خشک می کنند برای این عمل می توان از خشک کن های الکتریکی و یا از هوای آزاد استفاده نمود بذور را پس از خشک کردن تمیز و بسته بندی می نمایند و چنانچه بذور خوب خشک نشده باشند به سهولت به عوامل بیماریزای قارچی آلوده می شوند و به اصطلاح کپک می زنند و غیر قابل استفاده و گاهی سمی می شوند. چون بذور گیاهان یکساله پس از رسیدن بسرعت به اطراف پراکنده می شوند توصیه می شود که برداشت محصول در یک مرحله انجام گیرد. هنگام برداشت محصول باید دقت نمود که بذور بعضی گیاهان سمی نظیر بذر البنج ، تاتوره و شوکران کبیر با زیره سیاه مخلوط نشوند زیرا جدا کردن آنها از زیره سیاه یا غیر ممکن است یا مشکل و متحمل کار زیادی خواهد بود.عملکرد زیره سیاه بسیار متفاوت است و بستگی به شرایط آب و هوایی وهمچنین نحوه مراقبت و نگهداری از گیاهان در طول رویش دارد. عملکرد زیره دو ساله از 5/0 تا 9/1 تن به تفاوت گزارش شده است.عملکرد زیره یکساله 1 تا 6/1 تن در هکتار گزارش شده است.

دامنه انتشار

مازندران(جنگل کندوان،دره لار،کجور) گیلان(رودبار) آذربایجان(تبریز بین مرند و صوفیان،کوههای سبلان) زنجان،همدان،کرمان،کرمان(کوههای لاله زار)،تهران،شاهرود،بسکام،قزوین،گچسر،شمال کرج.


نحوه پرورش و کاشت درختچه یاسمن زمستانی(+


گل یاسمن زمستانی, گیاه یاسمن زمستانی, نحوه کاشت درختچه یاسمن زمستانی

نحوه پرورش و کاشت درختچه یاسمن زمستانی(+عکس)
نام علمی: Jasminum nudiflorum
نام انگلیسی: Winter jasmine
خانواده: زیتونیان (Oleaceae)
زادگاه این درختچه بالارونده، شمال چین است و برخلاف سایر یاسمن ها در زمستان گل می دهد و به همین دلیل دارای ارزش زینتی بسیاری است. این گیاه با داشتن شاخه های نازک و بلند که بعضی راست و بعضی خمیده و کمانی است، با داشتن تکیه گاه می تواند به ارتفاع ۵ متر برسد.

برگ هایی به رنگ سبز تیره دارد که هر برگ دارای سه برگچه تخم مرغی شکل به طول ۳-۱ سانتیمتر است. در زمان گلدهی در فصل زمستان بعضی از برگ ها بر روی ساقه ها باقی می مانند در حالی که به رنگ زرد درآمده اند.

 

گل های زرد روشن و بی عطر آن به صورت منفرد بر روی محور شاخه های سال قبل می رویند. قطر گل ها ۲٫۵ سانتیمتر است و از ماه آبان تا اسفند بر روی گیاه شکوفا می شوند. تاج گل معمولا ۶ لوب (برش هایی ۶ قسمتی) دارد. این گیاه زیبا در پارک ها، باغ ها و سطوح شیب دار کاشته می شود و برای مرز بندی نیز مورد استفاده قرار می گیرد. هرس این گیاه در بهار هنگامی که گلدهی آن به پایان رسیده، می باشد.

 

گل یاسمن زمستانی, گیاه یاسمن زمستانی, نحوه کاشت درختچه یاسمن زمستانی


نیازمندی های محیطی گیاه یاسمن زمستانی
خاک:
نسبت به نوع خاک سختگیر نیست و در صورت زهکشی خوب در اکثر خاک ها مثل لومی شنی یا لومی رسی به خوبی رشد می کند. فقط در فصل رشد به گیاه کود دهید. استفاده از کودی بالانس مثل ۱۰-۱۰-۱۰ یا کودی که نسبت پتاسیم (K) بالاتری داشته باشدبرای کوددهی مناسب تر است.

 

آبیاری:
در بهار و تابستان به آبیاری در حد متوسط نیاز دارد. فواصل بین دو آبیاری باید به گونه ای باشد که چند سانتیمتر از خاک رویی رطوبت خود را از دست داده باشد. حفظ رطوبت خاک نیاز گیاه است و از خشکی کشیدن گیاه باید جلوگیری کرد. همچنین از غرقابی شدن خاک گیاه بپرهیزید. در فصل غیر رشد از آبیاری بکاهید.

 

گل یاسمن زمستانی, گیاه یاسمن زمستانی, نحوه کاشت درختچه یاسمن زمستانی

 

نور:
گیاه یاسمن زمستانی در جایی که کاملا سایه هست هم به خوبی رشد می کند و به نور کم مقاوم است ولی گلدهی آن رابطه مستقیمی به نور آفتاب دریافتی در زمستان دارد. بنابراین کاشت آن در جنوب ساختمان مناسب تر است.

 

گل یاسمن زمستانی, گیاه یاسمن زمستانی, نحوه کاشت درختچه یاسمن زمستانی

 

دما:
همانند {یاسمن زرد} سرمای زمستان را به خوبی تحمل می کند.

تکثیر
با استفاده از قلمه های چوب نرم و علفی می توان گیاه یاسمن زمستانی را تکثیر کرد. همچنین با روش خوابانیدن شاخه در بهار و تابستان نیز می توان گیاهان جدید بدست آورد.

منابع:


golvagiah.com